29-03-11
Lieve Rob, beste Marijke,
Inderdaad, "lieve" en "beste" heb ik vrijelijk van plaats veranderd, omdat het zo'n dag is geworden waar niets is wat het lijkt...
Neem nu het door Dimi ingestelde zomeruur: vertrek stipt om half 10 De Griek kwam verdorie zelf, MET stip, te laat.
Zo ook onze fervente voorvechter van de fietshelm, Jan Van Looveren waarvan kwatongen achterin het peloton overigens pogen te beweren dat de helm bij de Van Looverens niet alleen bij het fietsen wordt gedragen!
Hij kwam te laat, want hij vergat z'n helm.
Jan hebben we trouwens lang niet gezien en goudvis Kris vroeg dan ook tijdens de laatste haal aan zijn 'opstartsafje': "wie is da?"
Ik was op tijd. Maar mijn geweldige timing beperkte zich vandaag tot dat moment...
Goed weer was voorspeld, maar niets is zoals het lijkt: het eerste hemelwater begon te vallen tesamen met de eerste vloeken.
Kutweer
Godverdomme ik ben underdressed
Schijtregen
Kill De Boosere
Etcetera.
Op dat underdressed wil ik even dieper ingaan: Eric was vandaag de eerste volledig in Rapha uitgedoste fietser op 's lands wegen en paden. En het moet gezegd, ook dit zit hem als gegoten. De zeem was wat dunnekes en deed een lichte tinteling 'down under' verwachten dus Kirsten weet straks weer wat doen.
Overigens verdenk ik Eric er van dat hij deze volledige outfit kado kreeg na zijn photoshoot voor het weekblad 'stijlvol oud worden'. Maar natuurlijk, niets is wat het lijkt.
Voor iedereen warm was, voor de eerste fluimen ontweken moesten worden, draaide Erwin de volgende tunnel al weer in terug naar huis. De toon was gezet.
Jan Van Looveren rijdt 2 km verder plat, zegt niets, probeert stiekem met z'n laatste lucht terug te draaien. Pat en ik halen 'm terug. Samen uit, samen thuis. Niets is wat het lijkt....
Omdat het kwa weer toch al naar de kloten is beslis ik voor de groep een kleine improvisatie afkorting te nemen in Bazel. Schitterend pad in zeldzaam Italiaanse dolomiet. Speciaal voor Patje nog een goeie kilometer nog nooit heraangelegde kasseien er bovenop en ik maak mezelf geweldig populair, zo blijkt.
Op de Scheldedijk doet Pat er alles aan (revanche voor die kasseien) om iedereen in de vernieling te rijden. Ik bedenk daar, met hartslag 203, spontaan een limmerikje:
Wandelende tak
Op de Scheldedijk
Daarachter rijden helpt geen zak
Ik denk dat ik het bekijk
En terug rij opt gemak
Na 40 kilometer druipt Pat af naar huis, ons waarschuwend dat dit geen weer is en we nog wel veel zullen platrijden door de regen. Ik begrijp er geen bal van waar hij de wijsheid haalt en besluit achter de andere sprinkhaan te kruipen: Dries.
Eerlijk waar Rob, de trapfrequentie van deze man volgend, verloor ik de controle over mijn deinende buik (we spreken hier over een indrukwekkende massatraagheid) en kwamen mijn klikpedalen los. Met teveel druk op de balzak heb ik me wijselijk laten terugvallen naar de achterhoede.
Toen vijf kilometer verder de zon begon te schijnen heeft Dries wellicht zijn regenfrakske niet snel genoeg kunnen uitritsen en is met zijn volle 40 kilo de vaart in gezeild. Denken we.
Het vervolg laat zich raden: nog vier keer plat gereden, Seppe die naar huis wil (en ALS hij naar huis wilt, dan WILT hij naar huis), wondvocht van de zojuist geopereerde Marc Goeminne in mijn oog gekregen, Marc Coupilie die het alleen aftrapt om sneller bij Greta te kunnen zijn en Dimi die per ongeluk op het viaduct van de Singel de "prijs van de janet" voor mijn neus wegkaapt. De enige keer dat hij eens NIET tactisch rijdt.
Niets is wat het lijkt.
Hou je sterk, en
FIGHT!
H.
